Rozwinąć Skrzydła - VI Konferencja dla Edukatorów i Rodziców w Puławach

Serdecznie zapraszamy nauczycieli, dyrektorów, edukatorów i rodziców na szóstą już edycję konferencji organizowanej przez naszą Fundację Uczyć (się) z Pasją (wraz z Centrum Helen Doron Puławy i Językowym Niepublicznym Przedszkolem Kraina Wiedzy) – Konferencję "Rozwinąć Skrzydła", która odbędzie się w sobotę 27 września w Puławskim Parku Naukowo-Technologicznym w Puławach. Podczas spotkania poruszymy kluczowe zagadnienia związane z edukacją, motywacją oraz emocjonalnym i społecznym rozwojem młodych ludzi.  Konferencja to doskonała okazja do wymiany doświadczeń, zadawania pytań specjalistom oraz zdobycia praktycznej wiedzy, która pomoże dzieciom rozwinąć skrzydła i osiągać sukcesy!
 

WYKŁADY:

W czasie studiów przyszli nauczyciele zgłębiają przedmioty kierunkowe, zajmują się metodyką, tworzą scenariusze lekcji i uczą się pisać rozkłady materiału. A jednak po pięcioletnim przygotowaniu do pracy w szkole, w konfrontacji z codziennymi problemami i trudnymi zachowaniami uczniów często czują się bezradni. Dlatego warto zadać pytanie, jakiej wiedzy i jakich kompetencji im brakuje.

My dorośli często trzymamy się utartych schematów i powielamy znane wzorce, nawet wtedy, gdy widzimy, że nie są skuteczne. Wpisujemy kolejne uwagi, choć widzimy, że ich skutkiem nie jest lepsze zachowanie uczniów. Od kar nikomu żadnych kompetencji nie przybywa, a jeśli niektórzy z nich przejawiają trudne zachowania, to dzieje się tak dlatego, że najprawdopodobniej brakuje im lepszych strategii i skutecznych narzędzi. Jeśli chcemy, żeby Jaś lepiej funkcjonował w klasie, to powinien od nas dostać nie kolejną uwagę, ale pomoc. Bo ktoś powinien pomóc dzieciom rozwinąć strategie radzenia sobie z trudnymi emocjami. Większość dorosłych – zarówno w roli nauczycieli jak również rodziców - w obliczu problemów i trudności działa „z automatu”: oceniamy dzieci, pouczamy, krytykujemy, grozimy karami, dajemy kary i „prawimy kazania” o dobrym zachowaniu. Czy to pomaga? Odpowiedź jest oczywista.

Koncentrujemy się przy tym na zewnętrznych zachowaniach uczniów, szczególnie na tych, które nam najbardziej przeszkadzają. Gdybyśmy umieli spojrzeć na dzieci inaczej, bardziej refleksyjnie, gdybyśmy chcieli zajrzeć po powierzchnię, gdybyśmy chcieli zadać sobie trud zrozumienia, co czują, przeżywają, dlaczego zachowują się w określony sposób, to umielibyśmy dać im wsparcie, jakiego od nas potrzebują. Bo trudne zachowania to wołanie o pomoc. Uwagi, kary i obniżanie ocen z zachowania to jedynie działania pozorne, to droga na skróty, przejaw bezradności lub braku chęci
znalezienia rozwiązania.

Wiem, to brzmi mocno! W czasie wykładu postaram się wyjaśnić, dlaczego tak to widzę. Odwołam się też do moim osobistych doświadczeń, bo przecież sama wiele lat pracowałam w szkole i niemal wszystkie błędy, o których będę mówić, sama popełniłam.

Celem mojego wykładu jest:
- wyjaśnienie, dlaczego dobre, wspierające relacje są fundamentem efektywnej nauki,
- wyjaśnienie, z czego wynika większość trudnych zachowań dzieci i młodych ludzi,
- pokazanie, jak odróżniać świadome, złośliwe zachowania od zachowań wynikających z braku kompetencji radzenia sobie ze stresorami,
- wskazanie na związki przyczynowo-skutkowe, czyli na to, czego my dorośli często nie chcemy widzieć, a co jest odpowiedzią na nasze decyzje i działania,
- pokazanie, jak nawiązywać z uczniami prawdziwe, autentyczne relacje,
- wyjaśnienie, jak dobre relacje wpływają na pracę mózgu,
- pokazanie, że niegrzeczne i aroganckie zachowania często są efektem stosowania nieprzystosowawczych strategii obronnych (pancerz z arogancji),
- pokazanie, jak docierać do uczniów, którzy schowali się za „pancerzem z arogancji),
- pokazanie, jak poprzez tworzenie z klasowego zespołu prawdziwej wspólnoty, zapobiegać konfliktom, trudnym zachowaniom i przemocy rówieśniczej,

Zjawisko negatywnego oceniania młodzieży przez starsze pokolenie jest powszechne i znane od wieków. Krytyka obejmuje właściwie wszystkie aspekty życia nastolatka od jego wyglądu przez upodobania po wyznawane wartości. Stereotypowy, negatywny obraz młodzieży efektywnie wzmacniają media społecznościowe, których także starsze pokolenie jest aktywnym uczestnikiem. Można odnieść wrażenie, że żadne dotychczasowe pokolenie młodzieży nie było poddawane tak silnej krytyce jak obecne, nazywane pokoleniem Z. Być może jest to konsekwencja digitalizacji życia i dostęp do silnie polaryzujących treści, które jak nigdy dotąd łatwo nagłośnić. Także niedostatek kompetencji komunikacyjnych, ale przede wszystkim brak gotowości do podjęcia dialogu z młodymi ludźmi o tym, o czym chcą rozmawiać a czasem co naturalne dla dorastania - kontestować - stanowi poważną barierę w budowaniu dobrych relacji i wzajemnym uczeniu się od siebie.  Celem wykładu jest przybliżenie charakterystyki i aktywności pokolenia Z w różnych przestrzeniach życia oraz refleksje na temat postaw sprzyjających poprawie relacji międzypokoleniowej, z której obie strony mogą korzystać i wzajemnie się wzbogacać.

Kiedyś uznawano autyzm za chorobę, a do dzisiaj wiele osób postrzega spektrum jako zaburzenie. Jest to zgodne z kryteriami diagnostycznymi ICD11 i DSM5, ale czy to korzystne dla osób neuroróżnorodnych? ADHD dawniej „leczyło” się przemocą i podobno wszyscy byli zadowoleni. Czy na pewno współcześni dorośli z nadpobudliwością i trudnościami w koncentracji, udający osoby neurotypowe, są szczęśliwi? Może nie psychiatrzy, diagności, terapeuci to kluczowe postaci w tej sprawie? A gdyby istotą sprawy była postawa nas wszystkich? Podczas wystąpienia odpowiem na te pytania i postaram się wskazać konkretne rozwiązania. Będzie to przegląd dobrych praktyk wsparcia zdrowia psychicznego osób neuroróżnorodnych. 

Regulacja emocji wydaje się być bliska samokontroli, tymczasem są to zupełnie inne procesy, które pociągają za sobą całkiem różne działania i z założenia przynoszą inny efekt. Samokontrola jest domeną dorosłych,
którzy po latach treningu w obszarze zaciskania zębów, upychania napięcia, przeciążenia, emocji i brania na siebie kolejnych zadań - osiągają mistrzostwo. Dzieci potrzebują wsparcia dorosłego w nabywaniu
kompetencji, które umożliwią im powrót do stanu równowagi (komfortu) - bo na tym polega regulacja.

Czy szkoła daje uczniom skrzydła – czy raczej je podcina? Wielu nauczycieli i rodziców zauważa, że dzieci i młodzież często boją się podejmować decyzje, unikają wyzwań i nie wierzą we własne możliwości. Dlaczego tak się dzieje? Jak możemy to zmienić?

Podczas tej prelekcji odkryjemy, czym naprawdę jest sprawczość uczniów i dlaczego jej rozwój jest kluczowy dla przyszłości młodych ludzi. Pokażę, jakie warunki muszą zaistnieć w szkole, by uczniowie nie tylko zdobywali wiedzę, ale też przejęli odpowiedzialność za swój rozwój, podejmowali decyzje i mieli odwagę działać.

Sprawczość to skrzydła, które pozwalają uczniom wzbić się w dorosłe życie. Ale to od nas – nauczycieli i wychowawców – zależy, czy dostaną przestrzeń do ich rozwinięcia.  Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak wspierać uczniów w budowaniu pewności siebie, samodzielności i inicjatywy, to spotkanie jest dla Ciebie!

Czym jest tutoring i jak to nazwać po polsku? Dlaczego tutoring nie jest terapią? Dlaczego jest tak ważny w budowaniu relacji? Jak można łączyć aspekt merytoryczny z rozwojowym? Jak mądrze kreować przestrzeń zaufania? Konkretne przykłady procesów tutorskich – to, co się udało, a co nie – i czy to źle, że coś może się nie udać?

 

Uczestnicy warsztatów będą w praktyczny sposób rozwijać strategie relacyjne na konkretnych przykładach.
Metoda: scenki
Uczestnicy warsztatów będą musieli zmierzyć się z konkretnymi problemami, wchodząc w role: uczniów, nauczycieli i rodziców.
- Co mówić, żeby nie zniszczyć motywacji do nauki, oddając słabą pracę uczniowi, który ma trudności w nauce, ale bardzo się stara? Jaki rodzaj komunikatu niszczy motywację do nauki, a jaki motywację do nauki buduje?
- Maciej nie wykonał zadania i nie chce otworzyć zeszytu. Jak z nim rozmawiać? Co zamiast uwagi?
- Krzysiek znów pobił kolegę. Jak zareagować?
- Paulina kolejny nie przyszła na sprawdzian. Jak zareagować?
- Mama Hania bardzo emocjonalnie rozmawia z nauczycielką, jest arogancka i nie przyjmuje żadnych komunikatów. Co w tej sytuacji powinien zrobić nauczyciel?

Konflikty i problemy były, są i będą częścią szkolnego życia. Nie jesteśmy w stanie ich wyeliminować, ale mamy wpływ na to, jak na nie reagujemy. Żeby właściwie reagować potrzebna jest zarówno świadomość, skąd się biorą, jak również skuteczne strategie radzenia sobie z nimi. I to właśnie będziemy ćwiczyć w czasie warsztatów.

Celem warsztatu jest próba scharakteryzowania wewnętrznie zróżnicowanego pokolenia Z oraz znalezienie i zdefiniowanie sposobów na lepszą komunikację i wymianę wzajemnych międzypokoleniowych doświadczeń.

Podczas warsztatu, w nawiązaniu do wcześniejszego wykładu, pogłębimy swoje umiejętności wsparcia osób rozwijających się w spektrum autyzmu lub ADHD. Będą to narzędzia NIE oparte na terapii behawioralnej i stosowanej analizie zachowania, a praktykach bazujących na akceptacji, empatii, zaangażowania, zabawie. Mają one zastosowanie w naszych domach, klasach podczas lekcji, podczas rewalidacji, treningu umiejętności społecznych, terapii.

Regulację w praktyce możemy podzielić na dwie kategorie strategii wspierających dziecko w radzeniu sobie z emocjami: wspieranie na gorąco, kiedy dziecko zalewają emocje i wspieranie na zimno, kiedy wyposażamy skrzynkę z narzędziami do regulacji. na tym warsztacie zajmiemy się wspieraniem na zimno. Sprawdzimy jak pomóc dziecku rozpoznawać sygnały narastającego napięcia oraz bodźce, które 'drenują' jego układ nerwowy? Porozmawiamy o narzędziach, które pomogą dziecku regulować emocje za nim osiągną apogeum oraz o pomysłach na ułatwianie dziecku identyfikowania, nazywania i wyrażania emocji.

Jak nauczyć się słuchania? Jak rozmawiać z młodym człowiekiem w cyklu - przy nieustannie zmieniających się okolicznościach? Jak nie oceniać, ale jednocześnie nie być słupem, który bezrefleksyjnie przyjmuje to, co mówi młody człowiek? Jak uniknąć niebezpieczeństw związanych z tutoringiem?

Czy szkoła daje uczniom skrzydła – czy raczej je podcina? Wielu nauczycieli i rodziców zauważa, że dzieci i młodzież często boją się podejmować decyzje, unikają wyzwań i nie wierzą we własne możliwości. Dlaczego tak się dzieje? Jak możemy to zmienić?

Podczas tej prelekcji odkryjemy, czym naprawdę jest sprawczość uczniów i dlaczego jej rozwój jest kluczowy dla przyszłości młodych ludzi. Pokażę, jakie warunki muszą zaistnieć w szkole, by uczniowie nie tylko zdobywali wiedzę, ale też przejęli odpowiedzialność za swój rozwój, podejmowali decyzje i mieli odwagę działać.

Sprawczość to skrzydła, które pozwalają uczniom wzbić się w dorosłe życie. Ale to od nas – nauczycieli i wychowawców – zależy, czy dostaną przestrzeń do ich rozwinięcia.  Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak wspierać uczniów w budowaniu pewności siebie, samodzielności i inicjatywy, to spotkanie jest dla Ciebie!

NASI PRELEGENCI:

Zajmuję się metodyką, prowadzę szkolenia i warsztaty, piszę artykuły i książki. Przez wiele lat kształciłam przyszłych nauczycieli i prowadziłam seminaria metodyczne. Od wielu lat zajmuję się również tworzeniem materiałów dydaktycznych, umożliwiających uczniom rozwijanie kreatywności, autonomii i krytycznego myślenia. Marzę o szkołach, do których i uczniowie i nauczyciele będą chodzić z radością. Wierzę, że wszystko jest możliwe, o ile sami uwierzymy, że mamy wpływ na to, jak wygląda świat wokół nas. Jeśli chcemy, żeby był lepszy, musimy inaczej wychowywać dzieci.

profesor Uniwersytetu Gdańskiego, nauczyciel akademicki i psycholog w Zakładzie Psychologii Osobowości i Psychologii Sądowej. Zainteresowania naukowe koncentruje wokół problematyki zagrożeń społecznych ze szczególnym wskazaniem na mechanizmy powstawania uzależnień, leczenie nałogów, resocjalizację nieletnich sprawców przestępstw oraz problemy okresu dorastania. Prowadzi spotkania edukacyjne dla rad pedagogicznych, rodziców oraz młodzieży. Jest autorem publikacji z zakresu psychologii zagrożeń społecznych.

certyfikowany interwent kryzysowy (University of Maryland), koordynator Centrum Interwencji Kryzysowej dla Młodzieży RE-START przy Fundacji Innopolis w Łodzi, członek The International Critical Incident Stress Foundation (ICISF), absolwent amerykańskiego programu szkoleniowego ICISF w modelu indywidualnej i grupowej interwencji kryzysowej CISM, zalecanego przez ONZ. Szkolił się także na Uniwersytecie w Nowym Jorku, Utrechcie i Harvarda. Ukończył psychologię motywacji na Uniwersytecie SWPS oraz kilkaset godzin szkoleń w zakresie wsparcia i terapii. Prowadzi konsultacje, terapię i interwencję kryzysową dla nastolatków. Nauczyciel WOS w szkole na łódzkich Bałutach.

Jestem psychologiem dziecięcym, wspieram dorosłych w budowaniu dobrej relacji z dziećmi, pomagam zajrzeć za podszewkę trudnych, dziecięcych zachowań. Pokazuję praktyczną stronę psychologii i dzielę się sprawdzonymi rozwiązaniami.

Maciej - Ekspert i trener myślenia krytycznego, kompetencji 4K. Z wykształcenia menadżer, ale z pasji edukator - od 18 lat działa w polskiej edukacji sprowadzając i upowszechniając innowacyjne metody z całego świata. Zajmuje się myśleniem krytycznym od 2006 roku. Przez ponad 15 lat był Dyrektorem na Polskę Fundacji „TOC dla Edukacji”. Współzałożyciel szkoły "Thinking Zone” – pierwszej w Polsce szkoły uczącej myślenia krytycznego. Twórca ogólnopolskiej sieci „Szkół Uczących Myślenia”. Organizator i prelegent kilkudziesięciu konferencji w całej Polsce. Prelegent i trener podczas zagranicznych konferencji

i szkoleń: USA (Las Vegas, Baltimore, Floryda, Waszyngtonie), Japonii, Niemczech, Peru, Hiszpanii, Litwie.

Katarzyna - Trenerka myślenia krytycznego, językoznawczyni, absolwentka filologii angielskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Od wielu lat dyrektorka Instytutu Krytycznego Myślenia, odpowiedzialna za metodykę i jakość szkoleń dla trenerów, nauczycieli oraz dyrektorów szkół. Tworzy autorskie programy edukacyjne promujące kulturę myślenia krytycznego, refleksyjne przywództwo i inteligencję emocjonalną. Kompetencje rozwija m.in. w Foundation for Critical Thinking oraz Project Zero (Harvard), interesując się neurodydaktyką i świadomą edukacją dzieci oraz dorosłych.
Autorka polskiego przekładu książki Lindy Elder i Richarda Paula, autorytetów w dziedzinie myślenia krytycznego.

rocznik 1979, mieszkaniec Sopotu, nauczyciel języka polskiego z dwudziestoletnim stażem pracy, tutor, felietonista i fotograf. 

anglistka, nauczycielka i międzynarodowy trener nauczycieli metody Helen Doron English, pedagog edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej w nurcie Planu Daltońskiego, neurodydaktyk, edukator i twórca Fundacji „Uczyć (się) z Pasją. Trener Myślenia Krytycznego. Prywatnie - pasjonatka nauki przyjaznej mózgowi i mama trójki wyjątkowych, dwujęzycznych dzieci, dla których warto iść pod prąd i walczyć o alternatywną, skuteczną i radosną edukację.